تبلیغات
◄سایت هواداران طناز طباطبایی► - پیش‌بینی از فیلم‌های جشنواره سی و سوم /"رخ دیوانه" و "مرگ ماهی" در بخش سودای سیمرغ
 
درباره وبلاگ


یه سایت هواداران طناز طباطبایی خوش آمدید .هدف این سایت اطلاع رسانی به طرفداران این هنرمند خوب و خوش آتیه است تا از آخرین اخبار و عکس های هنرمند محبوبشان باخبر شوند .

این سایت توسط طرفداران ایشان اداره می شود و ما هیچگونه اطلاعاتی از قبیل ایمیل و شماره از ایشان نمی توانیم در اختیار شما عزیزان قرار دهیم .

کپی برداری و استفاده از مطالب و عکس های سایت فقط با ذکر منبع مجاز است .

برای ورود به سایت می توانید از آدرس های زیر استفاده کنید :

مدیر وبلاگ : علی نمازی
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
◄سایت هواداران طناز طباطبایی►
صفحه نخست             تماس با مدیر           پست الکترونیک               RSS                  ATOM

سینمافا- پیام خدابنده‌لو- شش هفته تا «سی و سومین جشنواره فیلم فجر» باقی مانده. از حالا می‌توان حدس‌هایی جدی درباره ترکیب فیلم‌هایی آن زد و البته اسامی بخش‌های مختلفش هم طی روزهای آتی به طور رسمی اعلام می‌شود. اینجا به سنت هر سالمان قصد داریم فقط حدس بزنیم! پیش‌بینی کنیم که کدام فیلم‌ها خوب هستند و کدام‌ها بد! البته این‌ها همه حدس است و فاقد هر ارزش دیگر!

 
به هر حال رزومه فیلمسازان و عوامل هر فیلم بر توقع ما از آن فیلم، اثر می‌گذارد. کمتر کسی پیش از شروع سال 2014، مشتاق تماشای ساخته‌های جدید لینک‌لیتر، ایناریتو، جیلان، زویاگینتسف، برادران داردن و مایک لی نبود که اتفاقا فیلم‌های جدیدشان جزو تحسین‌شده‌ترین‌های امسال بودند. 
 
البته که این اسامی همیشه قرار نیست خوب بودن فیلمی را تضمین کند. جشنواره سال قبل با انبوهی آثار بی خاصیت از فیلمسازان نامی همه را نا امید کرد. باید فیلم را دید و بعد نظر داد. اما یک واقعیت وجود دارد. اینکه عموما نمی‌شود توقع داشت فیلمسازی بعد از ساختن «درباره الی...»، ناگهان تا ساخت «رسوایی» سقوط کند! چنان‌چه بعید است کارگردان «یوسف پیامبر» ناگهان سریالی در حد «وضعیت سفید» بسازد! روند کاری فیلمسازان پیش‌فرض‌هایی به ما می‌دهد که اغلب با کمی خطا، درست از آب در می‌آید.



در همین جشنواره سال قبل ستایش‌شده‌ترین فیلم‌ها را کیانوش عیاری، شهرام مکری، رضا درمیشیان، رخشان بنی‌اعتماد و هومن سیدی ساختند که اتفاقا توقع هم از آن‌ها ساخت چنین فیلم‌هایی بود. از این نظر باید تفکیکی قایل شد: بین «فیلمسازانی که فیلم‌های اخیرشان هم خوب است» با «فیلمسازانی که سال‌ها از آخرین فیلم خوب‌شان گذشته». اگر این‌گونه به ماجرا نگاه کنیم از تمام فیلمسازانی که سال قبل فیلم‌های خوبی نساختند تنها رضا میرکریمی و بهرام توکلی بودند که کاری بر خلاف روند اخیرشان انجام دادند. مگر نه کم‌تر کسی با نگاهی به رزومه، انتظار دیدن فیلم خوب از بهروز افخمی، کیومرث پوراحمد و مسعود کیمیایی داشت. 
 
بنابراین لیست‌مان را به بخش‌های مختلف تقسیم کردیم تا سعی کنیم پیش‌فرض‌هایمان غلط نشود. اگر شد پیشاپیش از گروه سازنده آن فیلم عذرخواهی می‌کنیم!
 
 
 
فیلم‌هایی که احتمالا «خوب» خواهند بود
 
هشت فیلم جشنواره امسال را باید گل‌های سرسبد آن لقب داد. این‌ها ساخته فیلمسازانی هستند که خوشبختانه روند حرکتی خوبی را طی می‌کنند و می‌توان با علاقه منتظر تماشای کارهای جدیدشان بود. 
 
عبدالرضا کاهانی پس از آن‌که با «بی خود و بی جهت» عنوان فیلم برگزیده منتقدان را کسب کرد دو سالی در جشنواره غیبت داشت. اکنون او با فیلمنامه‌ای از خودش و سعید قطبی‌زاده (از مطرح‌ترین منتقدان حال حاضر کشور) به جشنواره آمده. او پیش‌تر با «هیچ» و «اسب حیوان نجیبی است» هم مورد ستایش قرار گرفته بود. 
نکته جالب در مورد «استراحت مطلق» البته گروه بازیگرانش است. ترانه علیدوستی بازیگر موفق این سال‌ها در کنار رضا عطاران که تنها تضمین کننده فعلی فروش سینمای ایران محسوب می‌شود و البته امیرشهاب رضویان کارگردانی که برای اولین بار جلوی دوربین رفته است.  
 
مجید برزگر پیش‌تر دو فیلم «فصل باران‌های موسمی» و «پرویز» را ساخته که هر دو جزو تحسین شده‌ترین‌ها بوده‌اند. او با «یک شهروند کاملا معمولی» مسیری را ادامه می‌دهد که در صورت موفقیت نامش را به عنوان یکی از بزرگ‌ترین فیلمسازان بعد از انقلاب تضمین خواهد کرد.
 
رضا درمیشیان هم با «بغض» شروعی طوفانی داشت. فیلمی به شدت جاه‌طلبانه و متفاوت با فضای محافظه‌کارانه سینمای ایران. اما «عصبانی نیستم!» حتی فراتر از یک فیلم خوب بود. یکی از سه فیلم برگزیده جشنواره پارسال که به خاطر حواشی‌اش به اکران عمومی نرسید. حالا فیلمبرداری بی سر و صدای «لانتوری» فرصت دیگری است برای فیلمسازی که با همین دو فیلمش به کمال پختگی رسیده است.
 
ابوالحسن داودی انصافا جزو فیلمسازانی است که همیشه فیلم خوب ساخته. از کمدی‌های کودکانه «سفر جادویی» و «من زمین را دوست دارم» تا همکاری چشمگیرش با پیمان قاسم‌خانی در «نان، عشق و موتور هزار» که فروشی باور نکردنی داشت و البته قله کارنامه‌اش «تقاطع»‌ که به لحاظ فیلمنامه و کارگردانی فراتر از توان سینمای ایران بود. 
در حالی که وضعیت نمایش «زادبوم» چندان مشخص نیست، داودی بعد از سال‌ها با «رخ دیوانه» به سینما بازگشته. با فیلمنامه‌ای از خودش و محمدرضا گوهری (از موفق‌ترین نویسندگان سینمای ایران) و البته ترکیب جادویی بازیگرانش: طناز طباطبایی و صابر ابر (دو بازیگر مطرح این سال‌ها)، نازنین بیاتی و امیر جدیدی (پدیده سال‌های اخیر) و بیژن امکانیان (بعد از بازی حیرت‌انگیزش در «تقاطع») و صد البته گوهر خیراندیش.
 
هومن سیدی با دنیای عجیب و غریبش در «آفریقا» و «سیزده» نشان داده ربطی به کلیت سرد و بی روح سینمای ایران ندارد. حالا با حضور همزمان نگار جواهریان، رویا نونهالی و میترا حجار در کنار سیامک صفری، باید منتظر ادامه جاه‌طلبی‌های سیدی در «اعترافات ذهن خطرناک من» باشیم!
 
حتی اگر «بیگانه» فیلم بدی باشد کارگردانی که پیش‌تر با «پا برهنه در بهشت»، «پرسه در مه»، «اینجا بدون من» و «آسمان زرد کم عمق» روندی صعودی و البته سینمایی مختص به خودش داشته، زیر سوال نمی‌رود. مطمئنا «من دیه‌گو مارادونا هستم»‌ جزو فیلم‌هایی است که کنجکاوان زیادی را برای تماشایش به صف خواهد کرد.
 
مصطفی کیایی و روح‌الله حجازی به اندازه 6 فیلمساز قبلی، کارنامه درخشانی ندارند. اما نکته‌ای که باعث برجستگی‌شان می‌شود حفظ استانداردی کافی در فیلم‌های اخیرشان است. کیایی با «بعد از ظهر سگی سگی»، «ضد گلوله» و «خط ویژه» روندی رو به رشد را پیموده و حجازی هم از زمان تله‌فیلم‌هایش تا دو فیلم جنجالی اخیرش، همیشه خبر از فیلمسازی کاربلد داده است. بنابراین طبیعی است که «عصر یخبندان» و «مرگ ماهی» حتی اگر فیلم‌های فوق‌العاده‌ای نشوند به احتمال بسیار زیاد جزو آثار استاندارد و قابل احترام جشنواره خواهند بود. 
 
1- استراحت مطلق (عبدالرضا کاهانی)
2- یک شهروند کاملا معمولی (مجید برزگر)
3- لانتوری (رضا درمیشیان)
4- رخ دیوانه (ابوالحسن داودی)
5- اعترافات ذهن خطرناک من (هومن سیدی)
6- من دیه‌گو مارادونا هستم (بهرام توکلی)
7- عصر یخبندان (مصطفی کیایی)
8- مرگ ماهی (روح‌الله حجازی)
 
 
 
فیلم‌هایی که می‌توان به خوب بودنشان امیدوار بود
 
شش فیلم جشنواره امسال را آثاری شامل می‌شوند که احتمال خوب بودن‌شان وجود دارد ولی در کنار «امید»، «تردید» هم درباره آن‌ها به طور جدی وجود دارد.
 
امیرحسین ثقفی با دو فیلم متوسط «مرگ کسب و کار من است» و «همه چیز برای فروش» اگر چه بدون شک تواناست اما خامی‌هایی در آن دو فیلم وجود داشت که نگران کننده بود. کارگردانی درخشانش در فیلم قبلی قربانی فیلمنامه ضعیفش شد. آیا «مردی که اسب شد» شروع پختگی او در سینماست؟ نمی‌دانیم...
 
وضعیت «مادر قلب اتمی» و «شکاف» بسیار شبیه یکدیگر است. ساخته‌های قبلی این دو فیلمساز («مهمونی کامی» و «گس») هر دو توقیف شدند. و البته منتقدان درباره هر دو گفته بودند که «چیزهای خوبی در این فیلم‌ها دیده می‌شود». اینکه علی احمدزاده و کیارش اسدی‌زاده چقدر این «چیزهای خوب» را در فیلم جدیدشان بیشتر کرده‌اند را اولین نمایش‌شان نشان می‌دهد. نکته جالب بدون شک حضور بازیگرانی چون ترانه علیدوستی و هانیه توسلی در این دو فیلم است.
 
امید بنکدار و کیوان علی‌محمدی بی نهایت تجربه‌گرا هستند. ولی لزوما این تجربه‌گرایی به نفع‌شان تمام نشده. «شبانه» و البته مجموعه تلویزیونی «حیرانی» با انبوهی نقد منفی روبرو شد. این وسط «شبانه روز» وضعیت بهتری داشت اما آن هم موافقان و مخالفان خودش را داشت. حالا «ارغوان» و البته حضور دوباره مرتضی پورصمدی نشان خواهد داد که این تجربه‌گرایی‌ها بالاخره به ثمر نشسته یا که خیر؟
 
علیرضا امینی اگر چه هیچ‌گاه موفقیت‌های «نامه‌های باد» را تکرار نکرد ولی انصافا بیشتر فیلم‌هایش (از جمله «استشهادی برای خدا»، «هفت دقیقه تا پاییز» و «انتهای خیابان هشتم») چیزهای خوبی داشتند که مخاطب را به ادامه مسیر فیلمساز امیدوار نگه دارد. «دلتا ایکس» هم می‌‌تواند از این نظر قابل تماشا باشد.
 
نیکی کریمی در قامت کارگردان فیلم‌هایی ساخته که نه خوب بوده‌اند و نه بد. او به طور جدی می‌خواهد فیلمسازی را ادامه دهد و تا حدی هدفش جدی است که می‌گویند بازی‌اش در انبوهی فیلم بی خاصیت، برای جمع کردن سرمایه ساخت فیلم بوده است. «شیفت شب» هم ادامه همین مسیر است که شاید بالاخره به فیلمی خوب منجر شده باشد.
 
1- مردی که اسب شد (امیرحسین ثقفی)
2- مادر قلب اتمی (علی احمدزاده)
3- شکاف (کیارش اسدی‌زاده)
4- ارغوان (امید بنکدار، کیوان علی‌محمدی)
5- دلتا ایکس (علیرضا امینی)
6- شیفت شب (نیکی کریمی)
 
 
 
فیلم‌هایی که بعید است جز نام کارگردانان‌شان «چیز» دیگری داشته باشند!
 
مار از یک سوراخ چند بار گزیده می‌شود؟ تا کِی قرار است فیلمسازانی را به صرف ساخت فیلمی خوب در سال‌های دور، ستایش کنیم و بی اعتنا به کارهای اخیرش، باز هم کنجکاو دیدن فیلمی از او باشیم؟
 
سال گذشته، همین نگاه‌های «ویترینی» تماشاگران را مشتاق دیدن فیلم‌هایی از پوراحمد، افخمی، کیمیایی، مهرجویی، حاتمی‌کیا، درویش، تبریزی و... کرد که دسته جمعی «فیلم بد» ساخته بودند. 
امسال هم در بر روی همان پاشنه می‌چرخد! همه منتظر کارهای جدید کسانی هستند که خیلی وقت است نه فیلم خوب، که حتی فیلم قابل قبول نساخته‌اند.
آیا تماشای فیلم‌های زرد «بید مجنون» و «آواز گنجشک‌ها» کافی نیست که روی فیلم جدید مجید مجیدی حساب چندانی باز نکنیم؟ 
«یک بوس کوچولو» و «خاک آشنا» قرار است به چه تحولی در «دلم می‌خواد» منجر شوند؟‌ 
روند پرشیب سقوطی سامان مقدم با «صد سال به این‌ سال‌ها»، «پریدخت» و «یک عاشقانه ساده» برای نا امید نشدن از «نهنگ عنبر» کفایت نمی‌کند؟
هدر دادن آن حجم از پول و زمان برای سریال بدی چون «در چشم باد» نشان نمی‌دهد مسعود جعفری‌جوزانی خیلی با زمان «شیر سنگی» فاصله دارد؟
فرزاد موتمن باید چند فیلم بد بسازد که طرفداران «شب‌های روشن» بفهمند آن موتمن تمام شده است؟
واقعا «چهل سالگی» با داستان کشدارش به صرف بهتر بودن از فیلم به شدت ضعیف «ایستگاه متروک» می‌تواند تضمینی برای تماشای «دوران عاشقی» باشد؟
چند کارگردان قادرند فیلم‌هایی به بدی وحشتناک «فرزند صبح» و «آذر، شهدخت...» بسازند که افخمی از پسش برآمده؟!‌
کمال تبریزی که 11 سال است مدام فیلم ساخته ولی یکی‌شان هم حتی متوسط نیست می‌خواهد با «طعم شیرین خیال» دست به چه معجزه‌ای بزند؟
کسی اصلا یادش است فیلم‌هایی با نام «گفتگو با سایه» و «مثل یک قصه» وجود داشته که حالا خبر فیلم ساختن خسرو سینایی را امیدبخش بداند؟ 
 
البته که هیچ چیزی غیر ممکن نیست! شاید واقعا این‌ها فیلم‌های خوبی شده باشند. در حد «بچه‌های آسمان»، «بوی کافور، عطر یاس»، «مکس»، «لیلی با من است» و «شوکران». ولی اگر چنین نشده امیدواریم هیات انتخاب لطف کند و بیشترشان را درجا حذف کند. البته جایگاه ویژه دو فیلم «محمد (ص)» و «دلم می‌خواد» را می‌دانیم. اما درباره سایرین (در صورت بد بودن) توجیهی قابل قبول نخواهد بود. 
 
1- محمد (ص) (مجید مجیدی)
2- دلم می‌خواد (بهمن فرمان‌آرا)
3- نهنگ عنبر (سامان مقدم)
4- ایران برگر (مسعود جعفری‌جوزانی)
5- خداحافظی طولانی (فرزاد موتمن)
6- دوران عاشقی (علیرضا رییسیان)
7- روباه (بهروز افخمی)
8- طعم شیرین خیال (کمال تبریزی)
9- جزیره رنگین (خسرو سینایی)
 
 
 
فیلم‌هایی که امید کمی به خوب بودنشان هست
 
تعداد 9 فیلمساز در جشنواره امسال حضور دارند که اگر چه بعضا چیزهای خوبی از آن‌ها دیده‌ایم ولی متاسفانه روند کاری‌شان به گونه‌ای نیست که چندان امیدی به زیاد بودن این چیزهای خوب در فیلم جدیدشان داشته باشیم.
 
هاتف علیمردانی از همان «راز دشت تاران» نشان داد که می‌خواهد فیلم خوب بسازد. «به خاطر پونه» نسبت به سایر فیلم‌هایش موفق‌تر بود ولی «مردن به وقت شهریور» امیدها را نقش بر آب کرد. شاید برگ برنده «مشرف به کوچه بی نام» حضور مجدد فرهاد اصلانی (بعد از بازی فوق‌العاده‌اش در «به خاطر پونه») در فیلمی از علیمردانی باشد.
منوچهر هادی هم تا کنون فیلم‌هایی «در نیامده» ساخته که می‌توان نشانه‌هایی از ذوق و خلاقیت را در آن‌ها دید. شاید «پختگی» بیشتر بتواند کم کم او را به ساخت اولین فیلم خوبش نزدیک کند؛ مثلا در همین «ازدواج سعید و لیلا».
غلامرضا رمضانی تقریبا همیشه خودش را به عنوان فیلمسازی متعهد و با دغدغه در حوزه سینمای کودک و نوجوان حفظ کرده. ولی فیلم‌هایش عموما از ایراداتی چون «کسل کننده» بودن لطمه خورده‌اند و پیام‌های اغلب درست‌شان را به ثمر ننشانده‌اند. آیا «فرار از قلعه رودخان» سرنوشت متفاوتی خواهد داشت؟
بدون شک محمدعلی طالبی جزو بزرگ‌ترین فیلمسازان تاریخ سینمای کودک ایران محسوب می‌شود که از زمان ساخت «شهر موش‌ها» تا «کیسه برنج»، «تیک تاک»، «چکه» و بید و باد» کارهای قابل توجهی انجام داده. ولی متاسفانه سال‌هاست توقعات را برآورده نکرده و حتی پروانه زرین «بهترین فیلم» جشنواره کودک هم نمی‌تواند ما را به تماشای «قول» چندان امیدوار کند. 
کاوه سجادی‌حسینی همیشه بی سر و صدا کارش را انجام داده و البته این بی سر و صدا بودن شامل نقدها هم می‌شود. به هر حال او در فیلم جدیدش پرویز پرستویی و هومن سیدی را به بازی گرفته و همین رگه‌هایی اندک از احتمال خوب بودنش را پر رنگ می‌کند.
عباس رافعی عموما فیلم بد ساخته. سال گذشته هم همین پیش‌فرض را درباره «فصل فراموشی فریبا» داشتیم ولی فیلم واقعا فراتر از توقعات ظاهر شد و هر چند مخالفان زیادی هم داشت ولی دست کم یک فیلم خنثی نبود. به هر حال هنوز هم امید زیادی به خوب بودن «آوازهای سرزمین من» نیست. 
شهرام شاه‌حسینی سازنده فیلم‌های تجاری بی ارزشی چون «کلاغ‌پر» و «زن‌ها فرشته‌اند» است. ولی گروهی اکنون در کنار او حضور دارند که امیدها را درباره «خانه دختر» بالا می‌برند. از جمله حضور پرویز شهبازی، فیلمساز مطرح کشور در قامت نویسنده فیلمنامه و البته بازیگرانی چون حامد بهداد، باران کوثری، پگاه آهنگرانی، بابک کریمی و رویا تیموریان. آیا شاه‌حسینی مسیرش را تغییر داده؟
سال گذشته خیلی‌ها «دو ساعت بعد مهرآباد» را پدیده جشنواره دانستند. ولی بسیاری هم بودند که فیلم را دوست نداشتند. «خنده‌های آتوسا» دومین فیلم علیرضا فرید است که می‌تواند توانایی‌های فیلمسازش را بیشتر روشن کند. 
حسین قناعت همیشه سعی کرده فیلم‌های متفاوتی در حوزه سینمای کودک بسازد. ولی همه فیلم‌هایش به معنی واقعی کلمه درنیامده. پس بعید است «دزد و پری» هم درآمده باشد.
 
1- مشرف به کوچه بی نام (هاتف علیمردانی)
2- ازدواج سعید و لیلا (منوچهر هادی)
3- فرار از قلعه رودخان (غلامرضا رمضانی)
4- قول (محمدعلی طالبی)
5- بوفالو (کاوه سجادی‌حسینی)
6- آوازهای سرزمین من (عباس رافعی)
7- خانه دختر (شهرام شاه‌حسینی)
8- خنده‌های آتوسا (علیرضا فرید)
9- دزد و پری (حسین قناعت)
 
 
 
فیلم‌هایی که احتمالا «سیاهی لشگر» جشنواره خواهند بود!
 
درباره 10 فیلم فقط می‌توان امیدوار بود به جشنواره نیایند. احتمال اینکه فیلم‌های بدی نباشند نزدیکِ‌ »صفر» است. به این دلیل ساده که فیلمسازان‌شان نه تنها هیچ‌گاه فوق‌العاده نبوده‌اند که عموما سال‌هاست از «بد» به «فاجعه» نزول یافته‌اند. 
 
خسرو معصومی از «پر پرواز» تا «باد در علفزار می‌پیچد» و «خرس» همواره مسیر بی خاصیت فیلمسازی‌اش را ادامه داده و «رسم عاشق کشی» دیگر فقط به یک خاطره بدل شده و بس.
محمدحسین لطیفی با «توفیق اجباری» و «پاریس تا پاریس» به کف فیلمسازی‌اش رسیده و حتی از فیلم‌های ضعیفی چون «دختر ایرونی» هم تنزل یافته.
سیروس الوند با «تله» و «پرتقال خونی» به جایگاهی رسیده که «ندیدن» بهترین توصیه در مورد فیلم‌هایش است.
نادر مقدس از همان زمان «شور عشق» نشان داده بود که فیلمساز قابلی نیست و طی سال‌ها فعالیتش خروجی‌ای بهتر از «ارتباط خانوادگی» نداشته که آن هم بیشتر کپی برداری‌ای سطحی از «داستان توکیو» است. 
قاسم جعفری هم در تمام این سال‌ها مجموعه‌های تلویزیونی چون «مسافری از هند» و فیلم‌هایی در حد «گرگ و میش» و «بازنده» ساخته و در این میان تنها «دختران» بوده که اندکی بهتر از بقیه ارزیابی شده است. 
کامران قدکچیان هم بیشتر خود را درگیر فیلم‌های تجاری بی ارزشی چون «سوغات فرنگی» کرده و از استعداد و دانشش فاصله گرفته است. 
درباره علی عطشانی، کرامت پورشهسواری، رضا خطیبی و علی قوی‌تن هم نمی‌توان چیزی گفت چون اصولا چیز خاصی در کارنامه آن‌ها یافت نمی‌شود. 
 
1- تابو (خسرو معصومی)
2- اسب سفید پادشاه (محمدحسین لطیفی)
3- این سیب هم برای تو (سیروس الوند)
4- پرونده‌ای برای سارا (نادر مقدس)
5- عین شین قاف (قاسم جعفری)
6- روح (کامران قدکچیان)
7- نقش نگار (علی عطشانی)
8- شاید یک معجزه (کرامت پورشهسواری)
9- جنجال در عروسی (رضا خطیبی)
10- آسمان آبی مادرم (علی قوی‌تن)
 
 
 
فیلم‌های اول...
 
منصفانه نیست که درباره فیلمسازانی که تازه فیلم اول‌شان را ساخته‌اند هم بخواهیم پیش‌فرض چندانی داشته باشیم. به هر حال همه آن‌ها مستعد فرصت هستند تا خودشان را نشان دهند. 
ولی به هر حال طبیعی است که چند فیلم از میان تمام فیلم‌های اول، کنجکاوی بیشتری را برانگیزند. این کنجکاوی می‌تواند به خاطر سوابق قبلی فیلمسازانشان، گروه بازیگران و عوامل و همین‌طور نظرات منتقدانی که موفق به تماشای آن‌ها شده‌اند حاصل شود.
از مجموع 34 فیلم اولی که نام‌شان در رسانه‌ها اعلام شده، 11 فیلم کنجکاوی‌برانگیزتر هستند. بعید نیست که همین 11 اثر به عنوان فهرست نهایی فیلم‌های بخش «نگاه نو» هفته آینده اعلام شوند.
در راس‌شان «در دنیای تو ساعت چند است؟» حضور دارد که اولین ساخته صفی یزدانیان، منتقد با سابقه سینمای ایران است و البته حضور علی مصفا، لیلا حاتمی و فردین صاحب‌زمانی در کنار هم که پیش‌تر دو فیلم موفق «چیزهایی هست که نمی‌دانی» و «پله آخر» را تولید کرده بودند می‌تواند کنجکاوی‌ها را درباره این فیلم بالا ببرد.
سپس می‌تواند به حسین مهکام اشاره کرد که فیلمنامه‌های موفق «هیچ» و «برف» را نوشته و اولین حضورش پشت دوربین به عنوان فیلمساز در «آزادی مشروط»‌ می‌تواند کنجکاوی برانگیز باشد. 
علی ملاقلی‌پور (فرزند زنده‌یاد رسول ملاقلی‌پور) هم با «قندون جهیزیه» کارش را به عنوان فیلمساز آغاز کرده و البته توانسته نظر نگار جواهریان و صابر ابر را هم برای بازی در فیلمش جلب نماید.
راما قویدل که پیش‌تر استعدادهای خود را در مجموعه‌های تلویزیونی‌اش نشان داده بود هم همین که علی مصفای کم‌کار را راضی به حضور در فیلمش کرده می‌تواند نویدبخش خوب بودن «چاقی» باشد.
حضور بهرام توکلی به عنوان یکی از نویسندگان فیلمنامه «نزدیک‌تر» کنجکاوی‌ها را درباره فیلم مصطفی احمدی افزایش داده. خصوصا اینکه بازیگرانی چون پگاه آهنگرانی، پارسا پیروزفر و نازنین فراهانی هم در آن بازی کرده‌اند. 
ستایش‌ها از «جامه‌داران» حمیدرضا قطبی از حالا آغاز شده و گفته می‌شود با فیلمی متفاوت روبرو خواهیم بود. «موقت» هم با حضور نگار جواهریان، پگاه آهنگرانی و بابک کریمی توجهات را به اولین فیلم امیر عزیزی جلب کرده است.
نگار اسکندرفر به عنوان مدیر موسسه بزرگ «کارنامه» و مجری طرح «جدایی نادر از سیمین» تهیه‌کنندگی «روز مبادا» اولین فیلم فائزه عزیزخانی را برعهده گرفته و هدیه تهرانی هم در آن به ایفای نقش پرداخته است.
کاوه ابراهیم‌پور هم با جلب نظر فاطمه معتمد‌آریا و ندا جبرائیلی (که با دو فیلم موفق «ماهی و گربه» و «قاعده تصادف» جزو پدیده‌های اخیر سینمای ایران است) سوژه متفاوت «یحیی سکوت نکرد» را کارگردانی کرده است. 
سام قریبیان به عنوان نویسنده فیلمنامه «گناهکاران» نظر بسیاری از منتقدان را جلب کرد و حالا با حضور انبوهی بازیگر اولین فیلم خود را در مقام کارگردان به عنوان یک فیلم معمایی دیگر جلوی دوربین برده است.
سهیلا گلستانی هم بعد از حضورهای متعددش به عنوان بازیگر، اولین فیلمش را با نام «دو» به تهیه‌کنندگی پرویز پرستویی و با حضور پرستویی و مهتاب نصیرپور، جلوی دوربین برده که قابل توجه است.
 
البته این 11 فیلم، بیشترین شانس را برای بخش «نگاه نو» دارا هستند ولی 23 فیلم دیگر هم گزینه حضور در این جشنواره هستند که هر کدام می‌توانند پدیده جشنواره نیز باشند. چنان‌چه سال گذشته «چند متر مکعب عشق» که کم‌تر درباره‌اش حرف زده می‌شد به یکی از مهم‌ترین فیلم‌های کل جشنواره (نه فقط فیلم‌های اول) تبدیل شد. 
 
یازده فیلم محتمل بخش «نگاه نو»:
1- در دنیای تو ساعت چند است؟ (صفی یزدانیان)
2- آزادی مشروط (حسین مهکام)
3- قندون جهیزیه (علی ملاقلی‌پور)
4- چاقی (راما قویدل)
5- نزدیک‌تر (مصطفی احمدی)
6- جامه‌داران (حمیدرضا قطبی)
7- موقت (امیر عزیزی)
8- روز مبادا (فائزه عزیزخانی)
9- یحیی سکوت نکرد (کاوه ابراهیم‌پور)
10- 360 درجه (سام قریبیان)
11- دو (سهیلا گلستانی)
 
سایر فیلم اولی‌ها:
12- متولد 65 (مجید توکلی)
13- بهمن (مرتضی فرشباف)
14- پل خواب (اکتا براهنی)
15- بدون مرز (امیرحسین عسگری)
16- ناهید (آیدا پناهنده)
17- داره صبح می‌شه (یلدا جبلی)
18- ماهی سیاه کوچولو (مجید اسماعیلی)
19- ذوب شدن پادشاه (هوتن زنگنه‌پور)
20- احتمال باران اسیدی (بهتاش صناعی‌ها)
21- دریا موج کاکا (علی سراهنگ)
22- در مدت معلوم (وحید امیرخانی)
23- هاری (امیراحمد انصاری)
24- خون به پا می‌شود (حماسه پارسا)
25- حکایت عاشقی (احمد رمضان‌زاده)
26- مهمان (بهزاد رفیعی)
27- گیتا (مسعود مددی)
28- آوا (سیامک کاشف‌آذر)
29- چهارشنبه 19 آبان (وحید جلیلوند)
30- ماموریت تهران (مهدی مظلومی)
31- ما متهمیم (حامد امرایی)
32- مبارک (محمدرضا نجفی ‌امامی)
33- تتل و راز صندوقچه (وحید گلستان)
34- چهار اصفهانی در بغداد (محمدرضا ممتاز)
 
 
 
جمع‌بندی
 
جشنواره امسال قرار است در دو بخش «سودای سیمرغ» (22 فیلم) و «نگاه نو» (11 فیلم) در کنار یکی دو فیلم «خارج از مسابقه» (از جمله «محمد (ص)») برگزار شود. در بالا ذکر کردیم که 11 فیلم احتمالی بخش «نگاه نو» کدام‌ها هستند.
 
درباره بخش «سودای سیمرغ» هم می‌توان امیدوار بود که 14 فیلم بخش‌های اول و دوم این مطلب در کنار تعدادی از فیلم‌های بخش‌های سوم و چهارم در آن حضور داشته باشند. البته دو فیلم «قول» و «فرار از قلعه رودخان» پیش‌تر حضورشان قطعی شده (بنا بر قوانین جشنواره که آثار برگزیده «بهترین فیلم» و «بهترین کارگردانی» جشنواره کودک به طور مستقیم به جشنواره فجر راه می‌یابند). 
 
با این اوصاف، می‌توان 22 فیلم زیر را به عنوان آثار بخش «سودای سیمرغ» ترکیبی خوب دانست: 
 
1- استراحت مطلق (عبدالرضا کاهانی)
2- یک شهروند کاملا معمولی (مجید برزگر)
3- لانتوری (رضا درمیشیان)
4- رخ دیوانه (ابوالحسن داودی)
5- اعترافات ذهن خطرناک من (هومن سیدی)
6- من دیه‌گو مارادونا هستم (بهرام توکلی)
7- عصر یخبندان (مصطفی کیایی)
8- مرگ ماهی (روح‌الله حجازی)
9- مردی که اسب شد (امیرحسین ثقفی)
10- مادر قلب اتمی (علی احمدزاده)
11- شکاف (کیارش اسدی‌زاده)
12- ارغوان (امید بنکدار، کیوان علی‌محمدی)
13- دلتا ایکس (علیرضا امینی)
14- شیفت شب (نیکی کریمی)
15- دلم می‌خواد (بهمن فرمان‌آرا)
16- نهنگ عنبر (سامان مقدم)
17- مشرف به کوچه بی نام (هاتف علیمردانی)
18- ازدواج سعید و لیلا (منوچهر هادی)
19- دوران عاشقی (علیرضا رییسیان)
20- خنده‌های آتوسا (علیرضا فرید)
21- قول (محمدعلی طالبی)
22- فرار از قلعه رودخان (غلامرضا رمضانی)
 
البته باید به این نکته هم اشاره کرد که هر سال چند «فیلم اول» هم در بخش «سودای سیمرغ» حضور پیدا می‌کنند. ولی به نظر می‌رسد با توجه به اینکه همین سقف 22 فیلم هم بسیار اندک است اگر چنین اتفاقی هم بیافتد این «فیلم‌های اول» به عنوان مازاد سهمیه به 22 فیلم اصلی اضافه شوند.




نوع مطلب : مرگ ماهی، جشنواره فیلم فجر، رخ دیوانه، 
برچسب ها : سی و سومین جشنواره فیلم فجر،
لینک های مرتبط :


پنجشنبه 11 دی 1393 10:39 ب.ظ
سلام آقا سعید میشه بگین چه طور عکس بفرستیم
سعید سلام
بهtannaz.tabatabaeifans@gmail.com ارسال کنید
یکشنبه 7 دی 1393 10:39 ب.ظ
به امید سیمرغ برای طناز بانو!
افتخار به طناز سینمای ایران!
جمعه 5 دی 1393 10:57 ب.ظ
اگه سیمرغ رو گرفتیم که هیچی اگه هم نه که با چیزی از آبجی کم کم نشده چون آبجی طناز از نظر ما همه اولین تو ایران نه تو ایران تو جهان به افتخار آبجی گلمون
جمعه 5 دی 1393 10:11 ب.ظ
مرسی از توضیحاتتون امیدوارم فیلم های خوبی ببینیم. البته موفقیت طنازجون از همه چیز مهم تره به امید اون روز
جمعه 5 دی 1393 10:11 ب.ظ
مرسی از توضیحاتتون امیدوارم فیلم های خوبی ببینیم. البته موفقیت طنازجون از همه چیز مهم تره به امید اون روز
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.


 
 
برچسب ها
پیوندها
آخرین مطالب